Μy Favourite Poets

Μαρία Πολυδούρη (1902 – 1930)

ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΔΩ…

Ούτε κι εδώ στην ξενιτιά που μ’έχει ρίξει,
καθώς με συγκυλά της δυστυχίας το κύμα,
βρήκα την ταφική του ναυαγίου γαλήνη.
Τα σωθηκά μου αν τα’χει η μαύρη δίψα φρίξει
κι αν η φωνή μου απ’την κραυγή του πόνου σβήνει,
μα πάντα θα’μαι του ονείρου τ’αστείο θύμα.
Καθώς φωτίζαν πάνω μου τα δυό σου μάτια,
των λογισμών μου σκίζοντας το μαύρο βύθος,
το δρόμο προς τα χείλη σου βρήκα άθελά μου.
Κείτομαι εμπρός σου κι ονειρεύομαι παλάτια νεραιδικά,
σαν απ’αυτά που θέλει ο μύθος
και δεν κοιτάζω πως θεός στη ζωή μπαίνεις
Εσύ, και μένα πόσο ανάξιο το ένδυμά μου….

Παρίσι,1927

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s